About a little secret that wanted to be famous

In a vague dark corner sat a little secret all alone on his own silently staring into nothing. Existence, so found little Secret, was but a lonely thing.

In the crowded streets he was fully ignored. There was absolutely no one who greeted him friendly or just said something to him. Little Secret felt very sad because he had no friends at all, there was no one who knew, who or what little Secret was.

Little Secret no longer wanted to be a small unknown. Of which no one had known that it ever could exist. Because even a little Secret, Little Secret thought, deserves a little fame.

Little Secret wanted to scream, shout: “here I am!, this is me, this is what I know and can. So look at me and to what I am made off’.

But then, when little Secret opened his little mouth, there was only a soft whisper that, like a gentile breeze, without so much as to touch something or someone, disappeared through the streets.

Little Secret needed some support to assure that he would be heard. A microphone, a stage with lots of light and hours of broadcast time all for maximum exposure. Cameras will take care of the necessary close-ups so nothing will be missed of all he has to say.

Then there was the moment that the big audience awaited his grand entrée. They all held their breath when the director started the count-down 5…4…3…2…

But when the little light of the camera turned red and little Secret told what he had to tell, little Secret went down like a pudding.

He shrunk and shrunk until there was nothing more than an ordinary babble of what there were already too many.

The public started to bawl Boo!, boo!, boo!… That’s a bunch of bull. That is no little Secret. This is what we now all know. Nobody is waiting for this. It’s nothing more than a weird story.

That was the end of little Secret, he was a little Babble now. Yes, everybody looked at him, everyone knew now who he was and they were talking about him.

But it wasn’t for very long or a new babble was told. The new one quickly past by and the Babble was soon forgotten. Old news was of course not that interesting anymore.

Babble longed for the days when he still was a little Secret. Even though he had no friends, and he wasn’t visible to anyone. He did know he was the only one, who had his own little Secret and that he, like no one else, could keep it safe for always.

Over het Geheimpje dat beroemd wilde worden

In een vaag donker hoekje zat een klein Geheimpje helemaal alleen in z’n eentje stil voor zich uit te staren. Het bestaan, zo vond Geheimpje, was toch maar een eenzame zaak.

In de drukke straten liep men aan hem voorbij. Er was helemaal niemand die hem eens vriendelijk groette of iets tegen hem zei. Geheimpje voelde zich verdrietig omdat hij geheel geen vriendjes had want er was niemand die wist, wie of wat het Geheimpje was.

Het Geheimpje wil niet langer een kleine onbekende zijn. Dat waarvan niemand had geweten dat het ooit heeft kunnen bestaan. Want ook een klein Geheimpje, vond Geheimpje, verdient een beetje roem.

Het Geheimpje wilde schreeuwen, roepen: ‘hier ben ik!, dit ben ik, dit weet ik en dit kan ik. Kijk toch naar mij en naar dat wat mij maakt’.

Maar toen het Geheimpje zijn mond open deed, kwam er alleen wat zacht gefluister dat als een vlaagje wind, zonder ook maar iets of iemand te beroeren, door de straten verdween.

Het Geheimpje had versterking nodig om echt van zich te laten horen, een microfoon, een podium met veel licht en uren uitzendtijd voor maximale exposure. Camera’s zullen zorgen voor de nodige ‘close-ups’ zodat er niets verloren zal gaan van alles wat hij te melden had.

Toen was het moment gekomen dat voor het grote publiek zijn opkomst werd verwacht. Men hield de adem in terwijl de regie begon af te tellen: 5…..4…..3…..2…..

Maar toen het lampje van de camera ging branden en hij vertelde wat hij te melden had, zakte het Geheimpje als een pudding ineen.

Hij kromp en kromp, totdat er niets meer overbleef dan een alledaags klets praatje en daarvan waren er al zoveel

Het publiek begon te joelen: Boe!, boe!, boe!… Je kletst uit je nek. Dat is geen geheimpje. Dit weten we nu allemaal. Hier zit niemand op te wachten. Het is niet meer dan een raar verhaal.

Dat was het einde van Geheimpje, hij was nu een Praatje geworden. Ja, hij werd overal aangekeken, iedereen wist nu wie hij was, en er werd druk over hem gepraat.

Maar het duurde niet lang tot er een nieuw praatje werd verteld Zo was het nieuws snel over en was men Praatje rap vergeten. Oud nieuws was immers lang niet meer zo interessant.

Praatje verlangde naar de dagen dat hij nog een Geheimpje was. Al had hij toen geen vrienden, en was er niemand die hem zag. Hij wist wel dat hij toen als enige, zijn eigen kleine geheimpje had en dat hij die als geen ander voor altijd had kunnen bewaren.